Prayer

Να ’σαι τ’ αστέρι του ουρανού,
να διώχνεις το σκοτάδι,
η φεγγαρόφωτη νυχτιά,
το φως πέρα απ’ τον Άδη.

Να ’σαι η φλόγα στην ψυχή,
της Παναγιάς το δάκρυ,
να γίνεσαι εικόνισμα,
στης μοναξιάς την άκρη.

Να ’σαι της Πίνδου κορυφή,
του Ιονίου αγέρας,
να αγναντεύεις, να σκορπάς
της λογικής το τέρας.

Να ’σαι στην πλώρη άνεμος
στην πρύμνη νηνεμία,
να μείνεις στην ψυχούλα μας
παντοτινή λατρεία.

Να ’σαι βοριάς στο Τάλετον,
και στον Διρό δρεπάνι,
να λιώνεις τις ψυχρές καρδιές,
πρωτομαγιάς στεφάνι.

Να ’σαι κυκλάμινο μικρό,
ξανθό, σαν τ’ αντικρίζω,
να γέρνω στην αγκάλη σου
γλυκά και να μυρίζω.

Να ’σαι τσακάλι στον Σαγγιά,
και πέρδικα στη Μάνη,
να παίρνω απ’ την ανάσα σου
τη γεύση απ’ το λιβάνι.

Να ’σαι της μάνας το φιλί,
το βλέμμα του πατέρα,
το χαμογέλιο του μωρού,
ο ήλιος την ημέρα.

Να ’σαι το χάδι του έρωτα,
και της ψυχής το νάμα,
να σ’ έχω πάντα στόλισμα,
να είμαστε αντάμα.

Να ’σαι Αυγουστιάτικη ματιά,
να λιώνουμε τα χιόνια,
το πάλεψες, και κέρδισες
τη θέση σου αιώνια.

Να ’σαι πολλά, κι αμέτρητα,
να ’σαι τα πάντα... όλα.

Γη, ουρανός, και θάλασσα,
του Λιμενιού λαλούδα,
να ’σαι για πάντα άνοιξη
γλυκιά μου πεταλούδα.

Χριστούγεννα 2011

Η «Προσευχή» είναι ένα τραγούδι εμπνευσμένο από τους στίχους του Ουτιδανού.

Όταν διάβασα για πρώτη φορά το έργο αυτό, αισθάνθηκα βαθιά συγκινημένος και συνεπαρμένος από τη δύναμη της γραφής του. Εκείνη τη στιγμή, όμως, δεν μπορούσα ακόμη να φανταστώ την πραγματική ιστορία που κρυβόταν πίσω από αυτή την τόσο έντονη εξωτερίκευση. Όταν αργότερα μου εξιστορήθηκε το γεγονός που τη γέννησε, συνειδητοποίησα πως το να δημιουργήσω μουσική για μια τέτοια γραφή δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική πρόκληση, αλλά μια ιδιαίτερη τιμή για εμένα.

Έτσι γεννήθηκε η «Προσευχή»: μια προσευχή μεταμορφωμένη σε ένα στοχαστικό και βαθιά συναισθηματικό τραγούδι, μέσα από τη μουσική και τη φωνή του Δημήτρη Παπαγεωργίου.

Η παράγραφος που ακολουθεί αποτελεί σημείωση του Ουτιδανού:

«Στις 7 Ιουνίου του 2011, στο Γύθειο, έβαλε τέρμα στην ζωή της με έναν τραγικό τρόπο η σύντροφος της ζωής μου. Η ίδια είχε ονομάσει τον εαυτό της “πεταλούδα”: Ο μεγάλος έρωτας της ζωής μου, εκείνη που μου χάρισε πολλά και συνεχίζει να μου χαρίζει περισσότερα, σαν ένα θαύμα. Έζησα πλάι της τους τρεις τελευταίους δύσκολους μήνες, όταν έχασε την υγεία της, προσπαθώντας να μοιραστώ μαζί της το βάρος που ξαφνικά της φόρτωσε η άχαρη ζωή μας. Εκείνη, ως πρωταγωνίστρια και σκηνοθέτης του τραγικού τέλους, με διάλεξε για συμπρωταγωνιστή στην τελευταία πράξη. Όσα μοιράστηκε μαζί μου και όσα βίωσα στο τελευταίο μας ταξίδι, ήταν η αφορμή να γραφτεί η “Προσευχή”, αφιερωμένη στην άγια μορφή της».